دلیل شماره 1 9 از 10 معلم این اسباب بازی BBQ وانمود می کنند چیست؟

من مدام به دنبال اسباب بازی های کلاس درس می گردم که توجه کودک را بدون ایجاد استرس اضافی برای من جلب کند. به همین دلیل است که من یک اسباب بازی باربیکیو وانمودی را دوست دارم. این به بچه ها نقش روشنی برای بازی کردن، داستانی ساده برای دنبال کردن، و فضای مشترکی که احساس لذت می کند، می دهد. من می توانم از آن در طول بازی آزاد، کار گروهی و زمان آرام گوشه استفاده کنم. کودکانی که می خواهند صحبت کنند می توانند نمایش را رهبری کنند. کودکانی که ساکت می‌مانند همچنان می‌توانند با توزیع غذا، چرخاندن کباب‌پز یا گرفتن سفارش به آن بپیوندند. در تجربه من، این خیلی مهم است. بسیاری از اسباب‌بازی‌ها روی قفسه‌ها خوب به نظر می‌رسند. آنها همیشه به کودک کمک نمی کنند با دیگران بازی کند. این یکی حس متفاوتی داره این راهی به من می دهد تا بازی اجتماعی را بدون تسلط بر آن هدایت کنم. می توانم بگویم آشپز کیست؟ یا "چه کسی می خواهد مشتری شود؟" و بازی سریع شروع میشه چیزی که بیشتر متوجه می‌شوم: - بچه‌ها فوراً از تخیل خود استفاده می‌کنند - نمایشنامه به راحتی به اشتراک می‌گذارد - چرخش به خودی خود به وجود می‌آید - زبان ساده در حین بازی تمرین می‌شود - دست‌های کوچک می‌توانند قطعات را با هیاهوی کمتری کنترل کنند. یکی از بچه های گروه من در شروع ترم به سختی صحبت می کرد. وقتی یک کباب بازی اسباب‌بازی راه انداختم و غذا بازی کردم، او به «منو» اشاره کرد، یک همبرگر وانمودی به من داد و گفت: «بیا برو.» آن لحظه کوچک منجر به کلمات بیشتر، تماس چشمی بیشتر و بازی بیشتر با کودکان دیگر شد. من همچنین دوست دارم که چگونه این نوع اسباب بازی از کارهای روزمره پشتیبانی می کند. اگر می‌خواهم روز را آرام شروع کنم، آن را در یک مرکز آموزشی قرار می‌دهم. اگر بین درس ها نیاز به استراحت کوتاه داشته باشم، آن را برای چند دقیقه بیرون می آورم. اگر می‌خواهم بچه‌ها با هم کار کنند، از آنها می‌خواهم که یک غرفه وانمود کننده غذا راه‌اندازی کنند. اسباب‌بازی ساختار می‌دهد، اما هنوز هم فضایی برای انتخاب باقی می‌گذارد. یک بازی ساده می‌تواند به این شکل باشد: - گریل و تکه‌های غذا را روی یک میز قرار دهید - به هر کودک یک نقش بدهید - اجازه دهید یک کودک بپزد - اجازه دهید کودک دیگری سفارش دهد - از آنها بخواهید بعد از یک دور کوتاه نقش‌ها را عوض کنند - مراقب نحوه صحبت کردن، صبر کردن و اشتراک‌گذاری آنها باشید. صبر میبینم من زبان را می بینم. من می بینم که چگونه بچه ها مسائل کوچک را حل می کنند وقتی دو بچه یک قطعه را می خواهند. من همچنین برای اسباب بازی هایی که برای کلاس های درس شلوغ و فضاهای بازی خانگی احساس امنیت می کنند ارزش قائل هستم. من می خواهم چیزی آسان برای قرار دادن، آسان برای برداشتن، و آسان برای استفاده دوباره روز بعد. هنگامی که من به یک فعالیت ساده نیاز دارم که هنوز احساس فعال بودن داشته باشم، یک مجموعه وانمود کننده باربیکیو این کار را به خوبی انجام می دهد. والدینی که می شناسم از مجموعه مشابهی در زمان بازی خانوادگی استفاده کردند. پسرش از مهمانان پرسید که می‌خواهند «سفارش» کنند، صدای گریل بزرگسالان را که آخر هفته‌ها می‌شنید کپی کرد و شروع به سرو غذا برای همه سر میز کرد. این نمایش ساده ماند، اما به او فرصتی داد تا گفتار و آداب را به روشی طبیعی تمرین کند. به همین دلیل است که این اسباب بازی مورد توجه معلمانی مانند من قرار می گیرد. از بازی وانمودی پشتیبانی می کند. از اشتراک گذاری پشتیبانی می کند. از زبان پشتیبانی می کند. این به بچه ها راه روشنی برای ارتباط با یکدیگر می دهد. وقتی من اسباب‌بازی‌ای می‌خواهم که حس مفیدی داشته باشد، نه پر سر و صدا، این همان اسباب‌بازی است که به آن دست می‌زنم.

من می دانم چقدر سخت است که بچه ها را با چیزی که احساس تازگی دارد مشغول نگه داشتن. بسیاری از اسباب بازی ها پس از مدت کوتاهی از بین می روند. صفحه‌نمایش توجه را به خود جلب می‌کند، اما من معمولاً چیزی می‌خواهم که دست‌های کوچک را به حرکت درآورد و به بچه‌ها این فرصت را بدهد که مانند بزرگسالان بازی کنند. اینجاست که یک ست اسباب بازی باربیکیو به خوبی جای می گیرد. من این نوع اسباب‌بازی را دوست دارم زیرا بازی ساده وانمودی را به یک صحنه کوچک خانوادگی تبدیل می‌کند. فرزند من می‌تواند کباب‌پز را راه‌اندازی کند، غذای اسباب‌بازی را روی آن قرار دهد و برای همه افراد حاضر در اتاق شروع به «پخت‌پزی» کند. یک روز، در یک بعدازظهر آخر هفته آرام، برادرزاده‌ام را تماشا کردم که سیخ‌های اسباب‌بازی را ردیف می‌کند، سفارش می‌دهد و مانند مهمان در یک مهمانی در حیاط خلوت، از حیوانات عروسکی‌اش سرو می‌کند. او خیلی بیشتر از آنچه انتظار داشتم متمرکز ماند. این همان چیزی است که من در یک اسباب بازی باربیکیو بچه ها به دنبال آن هستم. به کودکان نقش روشنی می دهد. این به آنها کمک می کند تا زندگی واقعی را به روشی امن کپی کنند. هنگامی که بیش از یک کودک به آن ملحق می شود، بازی اجتماعی آسانی را به ارمغان می آورد. این بازی را ساده نگه می‌دارد، بنابراین بچه‌ها احساس گم شدن یا بی‌حوصلگی نمی‌کنند. من همچنین دوست دارم که این نوع اسباب بازی بتواند با سبک های مختلف بازی مناسب باشد. برخی از کودکان از رفتار کردن مانند یک آشپز لذت می برند. بعضی ها سرو غذا و انتخاب «منو» را دوست دارند. برخی فقط از چیدن قطعات، جابجایی آنها و شروع دوباره لذت می برند. این انعطاف پذیری برای من مهم است، زیرا هر کودکی به شیوه ای متفاوت بازی می کند. اگر من یک اسباب‌بازی باربیکیو را برای کودک انتخاب می‌کردم، به دنبال چند چیز اساسی می‌گشتم: - قطعات آسانی که دست‌های کوچک می‌توانند در دست بگیرند - یک چیدمان ساده که بچه‌ها را ناامید نمی‌کند - غذایی بازی کنید که ظاهری واضح و آشنا داشته باشد - اندازه‌ای که برای بازی در داخل خانه به خوبی کار می‌کند - قطعاتی که بعد از استفاده به راحتی کنار گذاشته می‌شوند. من چیزی را می خواهم که یک کودک بتواند بارها و بارها به آن بازگردد. همچنین به همین دلیل است که بازی وانمود کردن باربیکیو برای هدیه بسیار خوب عمل می کند. احساس بازیگوشی می کند، اما همچنین به کودکان فرصتی می دهد تا زبان بسازند، نقش ها را به اشتراک بگذارند و از تخیل خود به گونه ای استفاده کنند که طبیعی باشد. یک کودک ممکن است با همبرگرها و انبرهای اسباب‌بازی تقلبی شروع کند، سپس به سفارش گرفتن، پذیرایی از مهمانان و ساختن یک داستان کامل در حیاط خلوت بپردازد. این یک چیز کوچک در سطح است. این می تواند در نحوه بازی بچه ها معنی زیادی داشته باشد. اگر اسباب‌بازی می‌خواهید که وانمود کردن فعال را به شما نشان دهد، اسباب‌بازی باربیکیو یک انتخاب قوی است. این ساده، آسان برای درک، و سرگرم کننده برای به اشتراک گذاشتن است. من آن را به‌عنوان یک اسباب‌بازی می‌بینم که به بچه‌ها بیش از یک راه برای بازی می‌دهد، و همین باعث می‌شود آن را نگه‌دارید.

آشپزخانه من هر روز عصر به یک نقطه شلوغ تبدیل می شد. فرزندم نزدیک می ایستد، سؤال می کرد و می خواست در همه چیز کمک کند. من علاقه را دوست داشتم، اما دوباره و دوباره همان مشکل را دیدم. پخت و پز واقعی نیاز به تمرکز، گرما و ابزار تیز دارد. دست‌های کوچک می‌خواهند به هم بپیوندند، اما فضا همیشه با انرژی آنها سازگار نیست. اینجاست که یک گریل بازی برای من معنا پیدا می کند. وقتی یکی را در خانه راه اندازی کردم، دیدم که نوع دیگری از بازی بلافاصله شروع شد. فرزند من فقط غذای اسباب بازی را به اطراف هل نمی داد. او تکه ها را ردیف کرد، برای هر مورد یک طرف انتخاب کرد و مانند یک آشپز کوچک صحبت کرد. "این یکی به زمان بیشتری نیاز دارد." "این یکی آماده است." من او را نگاه کردم که چگونه در آشپزخانه حرکت می کنم. او با بازی کردن یاد می گرفت و مدت زیادی مشغول بود. من اسباب‌بازی‌هایی را دوست دارم که به کودکان نقش روشنی بدهند. کباب بازی این کار را به خوبی انجام می دهد. این به آنها مکانی برای تظاهر، وظیفه ای برای پیگیری و فضایی برای استفاده از ایده های خود می دهد. بعضی روزها فرزندم یک رستوران کوچک را اداره می کند. بعضی روزها گریل تبدیل به مکان پیک نیک می شود. بعضی روزها تبدیل به یک بازی شام خانوادگی با حیوانات عروسکی می شود که در صف غذا هستند. چیزی که من بیشتر متوجه می شوم این است که چگونه اسباب بازی نحوه بازی فرزندم را تغییر می دهد. او با دقت بیشتری از دستان خود استفاده می کند. او بیشتر صحبت می کند. او مراحل ساده را به خاطر می آورد. او همچنین صبر را یاد می گیرد، زیرا وانمود می کند که غذا قبل از سرو باید «پخته» شود. در خانه، من راه اندازی را ساده نگه می دارم. من گریل را روی یک میز کم ارتفاع یا روی زمین قرار می دهم. تکه های غذای اسباب بازی را اضافه می کنم. به فرزندم اجازه دادم منو انتخاب کند. من سؤالات کوچکی می پرسم: "امروز چه می خواهید بپزید؟" یا "چه کسی اول غذا می خورد؟" این کمی راهنمایی به بازی کمک می‌کند بدون اینکه تحت کنترل قرار بگیرد رشد کند. من همچنین دوست دارم که این نوع بازی در زندگی عادی روزمره کار کند. در یک بعدازظهر بارانی، یک کار آرام به فرزندم می دهد. در آخر هفته، بخشی از بازی خانوادگی می شود. من دیده ام که عموزاده ها به نوبت می پیوندند و می خندند در حالی که برگرهای اسباب بازی و ذرت را رد می کنند. یک کودک آشپز می شود. دیگری مشتری می شود. بازی ساده می ماند، اما به حرکت خود ادامه می دهد. اگر بخواهم توضیح بدهم که چرا مدام به این نوع اسباب‌بازی‌ها برمی‌گردم، این را می‌گویم: برای بچه‌ها احساس آشنایی دارد. آن‌ها در وعده‌های غذایی خانوادگی، گردهمایی‌های پارک و آشپزی در حیاط خلوت، کباب‌ها را می‌بینند. یک کباب پز بازی آن حافظه را به بازی تبدیل می کند که آنها می توانند لمس و کنترل کنند. این باعث می شود ایده به راحتی قابل درک و لذت بردن از آن آسان باشد. همچنین فکر می کنم والدین از اسباب بازی هایی که بازی مشترک را دعوت می کنند، قدردانی می کنند. من نیازی به تنظیم طولانی ندارم. من به صداهای بلند یا قطعات چشمک زن نیازی ندارم. من فقط به یک اسباب بازی نیاز دارم که به فرزندم کمک کند تمرکز داشته باشد، از تخیل استفاده کند و عادات اجتماعی کوچکی را در حین بازی در کنار من ایجاد کند. برای من، این ارزش یک گریل بازی است. این کودک من را بدون هیچ استرسی وارد یک داستان آشپزی می کند. این به من یک راه آرام برای پیوستن به بازی می دهد. کنجکاوی روزمره آشپزخانه را به یادگیری بازیگوش تبدیل می کند. و وقتی فرزندم با افتخار می‌گوید: «شام آماده است»، می‌توانم ببینم که اسباب‌بازی بیش از پر کردن یک قفسه کار کرده است. این به او صحنه کوچکی برای تمرین، تصور و خلق کردن داده است.

من فکر می کردم زمان بازی در حیاط خلوت و زمان باربیکیو باید برای جلب توجه رقابت کنند. بچه های من بازی می خواستند. میخواستم غذا درست کنم یکی خسته شد یکی گرسنه شد تمام بعدازظهر به دو نیم شد. وقتی شروع کردم با حیاط خلوت مثل یک طرح مشترک رفتار کنم، این تغییر کرد. من راه اندازی را ساده نگه می دارم. من به بچه‌ها اجازه می‌دهم حرکت کنند، کاوش کنند و بازی کنند، در حالی که کباب‌پز بخشی از صحنه است، نه یک کار روزمره. آن جابجایی باعث شد تا آخر هفته‌هایمان سبک‌تر شود. همچنین باعث شد کمتر عجله کنم. هدف من ساختن یک مهمانی کامل نیست. هدف من این است که مردم را راضی، سیر و درگیر نگه دارم بدون اینکه حیاط را به آشفتگی تبدیل کنم. من با یک فضای خالی شروع می کنم. یک گوشه گریل و سینی آماده سازی را نگه می دارد. در یک گوشه آن نوشیدنی و دستمال وجود دارد. یک منطقه باز برای بازی رایگان می ماند. این تغییر کوچک بیشتر از آن چیزی است که مردم فکر می کنند. وقتی حیاط سازمان یافته است، می توانم غذا و بچه ها را بدون دویدن در دایره تماشا کنم. بچه ها همچنین می دانند کجا می توانند بدود، کجا می توانند بنشینند و کجا باید از گرما دور باشند. غذا رو راحت نگه میدارم من گزینه های ساده ای را دوست دارم که نیازی به آماده سازی طولانی ندارند. سیخ. ذرت. برگر. چوب سبزیجات فنجان های میوه. من می توانم اینها را سریع تنظیم کنم و مهمانان می توانند بدون انتظار زیاد غذا بخورند. من همچنین یک قانون را در ذهن دارم: غذا باید متناسب با حال و هوای حیاط باشد. اگر بچه‌ها هر چند دقیقه یکبار می‌پرند، می‌دوند و میان‌وعده می‌خواهند، من غذاهایی را انتخاب نمی‌کنم که نیاز به رسیدگی دقیق دارند. من غذایی می خواهم که با جریان بعد از ظهر کار کند. من بازی را بخشی از باربیکیو می کنم. این بخشی است که همه چیز را تغییر می دهد. قبل از اینکه بگذارم سرگرمی شروع شود صبر نمی کنم تا غذا آماده شود. اگر هوا گرم باشد، یک توپ، یک بازی پرتاب کوچک، گچ، یا یک بازی با آب بیرون می‌آورم. این به بچه ها دلیلی می دهد که تا زمانی که من آشپزی را تمام می کنم خوشحال بمانند. یک مثال ساده در ماه گذشته برای من خوب کار کرد. چند هدف کاغذی روی حصار گذاشتم و به بچه ها توپ های نرم دادم تا پرتاب کنند. نزدیک به نیم ساعت مشغول ماندند. زمان کافی برای کباب کردن، بشقاب کردن و تمیز کردن محل آماده سازی بدون شنیدن این جمله داشتم: «حالا چه کار کنیم؟» هر دو دقیقه من همچنین غذا را وارد تم بازی می کنم. اگر بچه‌ها «ماجراجویی در حیاط خلوت» دارند، من کاری می‌کنم که غذا بخشی از آن داستان باشد. من اسم همبرگرها را "میان وعده های کمپ گریل" می گذارم. به آنها اجازه دادم بشقاب های خودشان را بسازند. میوه ها را به قطعات آسان برش می دهم و در فنجان های کوچک قرار می دهم. همین تلاش کوچک باعث می شود که غذا به جای ساده بودن، لذت بخش باشد. من ایمنی را ساده و قابل مشاهده نگه می دارم. گریل در یک نقطه می ماند. ابزارهای داغ دور از دسترس می مانند. به بچه ها یادآوری می کنم که کجا نباید بایستند. من مسیر روشنی را نگه می دارم تا هیچ کس در حالی که بشقاب حمل می کند زمین نخورد. این روز را سخت نمی کند. این روز را آسان تر می کند. وقتی بدانم تنظیم منطقی است، می‌توانم بیشتر استراحت کنم. به بزرگسالان هم فکر می کنم. اگر بزرگترها فقط بچه ها را تعقیب کنند و بشقاب حمل کنند، روز به سرعت خسته می شود. من دوست دارم صندلی های اضافی، یک مکان سایه دار، و چند نوشیدنی آسان بچینم. این به همه مکانی برای استراحت می دهد و در عین حال نزدیک به اکشن می ماند. یک باربیکیو خوب در حیاط خلوت نیازی به فهرست طولانی از لوازم ندارد. این نیاز به برنامه ای دارد که متناسب با زندگی واقعی باشد. من روی سه چیز تمرکز می کنم: فضای خالی غذای آسان بازی ساده وقتی این سه قسمت با هم کار می کنند، حیاط خلوت احساس زنده بودن می کند. بچه ها یک ماجراجویی در زمان بازی دارند. بزرگسالان غذایی می‌خورند که احساس آرامش می‌کند. من به جای مدیریت هرج و مرج از بعد از ظهر لذت می برم. این بخشی است که من بیشتر دوست دارم. من نیازی به یک رویداد بزرگ ندارم تا روز را خاص کنم. من فقط به یک حیاط، یک کباب پز، چند بازی و برنامه ای نیاز دارم که همه را در یک مسیر نگه دارد. علاقه مند به یادگیری بیشتر در مورد روندها و راه حل های صنعت هستید؟ با تیان هایفنگ تماس بگیرید: sales@xinliyetian.com/WhatsApp +8613276701777.

گینزبورگ 2007 اهمیت بازی در ترویج رشد کودک سالم برگن 2002 نقش بازی تظاهر در رشد کودکان ویگوتسکی 1978 ذهن در جامعه توسعه فرآیندهای روانی عالی هیرش پاسک گولینکف برک و سینگر 2009 یک دستور آموزشی برای آموزش ابزارهای ذهن رویکرد ویگوتسکی به آموزش در دوران کودکی ساتن اسمیت 1997 ابهام بازی